Nga Dr. Ramë Myftari, Prishtinë

JU LUTEM PËRCILLENI KËTË MESAZH TË GJITHË ATYRE QË NJIHNI madje edhe atyre që nuk i njihni. Është kërkesa e një vajze të veçantë që shumë shpejt do ta braktisë këtë botë për shkak të kancerit. Kësaj vajze i mbesin vetëm 6 muaj jetë, dhe si dëshirë të fundit, ka dashur të dërgojë një letër për t’i thënë të gjithëve që ta jetojnë plotësisht jetën e tyre, meqë ajo nuk mund
ta bëjë këtë. Nuk do të mundet të promovojë asgjë, të diplomohet, të martohet e të ketë një familje.

Nëse ia dërgon këtë email një numri të madh personash, do të mund ti jepni asaj dhe familjes së saj një shpresë të vogël, sepse për çdo emër që do të
dërgohet, The American Cancer Society do të dhurojë 3 cent për të paguar kurimin dhe shërimin e saj. Një djalosh ia ka dërguar 500 vetëve! Ne mund t’ua dërgojmë të paktën 5 ose 6 vetëve. Nuk po dhuron para por vetëm pak nga koha jote!

I ke vështruar ndonjëherë fëmijët
kur vallëzojnë të kapur përdore?
Apo të dëgjosh zhurmën e shiut
kur bie përtokë?
A e ke ndjekur ndonjëherë
fluturimin e çrregullt
të një fluture?
Apo të vëzhgosh diellin
atëherë kur nata po zhduket?
Do të bëje mirë ta ngadalësoje hapin.
Mos vallëzo kaq shpejt.
Koha është e shkurtër.
Muzika nuk do të zgjasë përgjithmonë
E përshkon çdo ditë
fluturimthi?
Kur pyet “Si je”?
e dëgjon përgjigjen?
Kur dita mbaron
shtrihesh në krevatin tënd
me qindra pyetje të njëpasnjëshme
që të vijnë ndër mend?
Do të bëje mirë ta ngadalësoje hapin.
Mos vallëzo kaq shpejt.
Koha është e shkurtër.
Muzika nuk do të zgjasë përgjithmonë.
I ke thënë ndonjëherë birit tënd
do ta bëjmë nesër?
pa e vënë re
nga nxitimi,
keqardhjen e tij?
E ke ndërprerë ndonjëherë lidhjen,
me një mik të mirë
e cila ka përfunduar
sepse ti nuk kishe kurrë kohë
për t’i telefonuar e për t’i thënë
“Tungjatjeta”?
Do të bëje mirë ta ngadalësoje hapin.
Mos vallëzo kaq shpejt.
Koha është e shkurtër.
Muzika nuk do të zgjasë përgjithmonë.
Kur vrapon kaq shpejt
për të arritur diku
humbet gjatë rrugës kënaqësinë e të shkuarit atje.
Kur shqetësohesh dhe vrapon gjatë gjithë ditës,
është si një dhuratë e pa hapur
kurrë… E flakur tutje.
Jeta nuk është një vrapim.
Merre më shtruar
Dëgjoje muzikën
Para se kënga të përfundojë.

Vizitorë të nderuar të abcshqip.com, në këtë artikull po ju prezantojm një tufë nga krijimet e një djaloshi të ri që si pasion e ka të shkruaj poezi në Gjuhën Shqipe.

Babit tim

Jeta sjell shum të papritura dhe befasi,
Por, befasia më e pakëndshme për ne ishe ti,
U zhduke si mos të kesh qen me ne kurr,
U humb gjith mundi dhe puna yte burr.

Por, unë e di se ti je me mua,
Brenda meje të ndiej, e din që shumë të dua,
E di që je në parajsë, nga atje na shikon,
Çdo moment tonin me ne e shijon.

Por, sa ja vlen kur s’të kam afër fizikisht,
Të të përqafoj, jo vetëm të mendoj psiqikisht,
Me ty gjatë tërë ditës do të rrija,
Do të lehtsoja të gjitha brengat e mija.

Epo, ja që në këtë botë ndodhi një padrejtësi,
U la pa baba një i vogël fëmi,
Fëmi i cili për të do të luftoj,
Edhe atje ku gjindet zemrën do ia gëzoj.

Jeta

Jeta është ironi, e rrit vetën me metaforë,
Jeta është kontrast, ec ngadal po si një traktor,
Jeta është rimë që zhvillohet me hiperbolë,
Jeta është sinonim, që sundon botën tonë.

Jeta është teoremë, më shumë se një pitagorë,
Jeta është minutë, që nuk tregohet në orë,
Jeta është televizion, por të shkuarën rrallë ta kujton,
Për të tashmën s’të lë të mendon, të ardhmen nuk e parashikon.

Jeta është figurë letrare,
Nuk është e thjeshtë si një abetare,
Jeta është libër shkollor,
Por, vetëm të mirat nuk t’i mëson.

Jeta është poshtërsi, me mangësi e padrejtësi,
Me vuajtje e mallëngjim, pak gëzim, më shumë trishtim,
Jeta është më e keqe se vdekja, më e keqe se urrejtja,
Keta kurr s’të mbron,
Vetëm keq për çdokë mendon e vepron.

Nëna

Dhuratë e shtrejtë, gjë e shenjtë,
Fjala nënë dashuri të kujton,
Adhurim, ngrohtësi, miqësi zemërbardhëi të dhuron,
Jetën ta shton ta bën ta shijosh,
Ta kujtosh, kurr mos ta harrosh.

Fjalë që s’harrohet,
Fjalë që nuk zëvendsohet,
Fjalë që nderohet,
Fjalë që rrespektohet,
Fjalë që nuk zhduket,
Fjalë që nuk strruket,
Fjalë që përjet ekziston,
Fjalë pa të cilën njeriu,
Jetën s’e paramendon.

Nuk mjafton asnjë shkrim,
Asnjë fjalë, asnjë shikim,
Asnjë puthje, asnjë ledhatim,
Asnjë shkronjë, asnjë fjalim,
As një para, asnjë shpërblim
Që ta zavendosj atë që ka bërë për mua
Mami im.

Dua të vdes

Kam dëshirë të vdes, të më ngushëllosh,
Mbi krye të rrish dhe të më përqafosh,
Ndoshta atë ditë do ia arrij qëllimit tim,
Do të më duash shumë o shpirti im.

Kur të jesh tek varri im,
Dhe kur të më shfryesh mua,
Do të dëgjosh zërin tim,
Do të besosh se shumë të dua.

Çfarë kënaqsie do ishte ti të më duash,
Çdo ditë të mendosh për mua, të më vizitosh,
Dhe kur se më don do të më thuash,
Dije se edhe në varr do të më gëzosh.

A mund…

A mund të më duash,
të dua ndonjëherë të më thuash,
a mund të më përshpëritësh ndonjëherë,
të dua ty dhe vetë ty përherë.

A mund të më thuash të paktën një grimcë që më don,
sytë e tu, po, më thonë,
a mund të jesh vetëm e imja,
të duash vetëm sytë e mia?

A mund të jem i vetmi për ty,
këtë së paku a mund ta di?
A mundem unë të jetoj me ty shpirti im,
A mund të ma japësh një përqafim.

A mund të kthej kohën prapa,
të të tregojë se dashurinë e kapa,
A mundem një minutë të mos mendoj
se sa shumë të dashuroj.

Të dua ty

E ndiej këtë – Të dua ty,
Mendoj vetëm – Të dua ty,
Jetoj sepse – Të dua ty,
Imagjinoj të bukurën dhe – Të dua ty.

Mallkoj vetën dhe – Të dua ty,
Dua të vdes, por – Të dua ty,
Më jetohet sepse – Të dua ty,
Jam me ty vetëm se – Të dua ty.

Kur jam afër teje – Të dua ty,
Sa më larg të jem, më shumë – Të dua ty,
Edhe nëse vdes do – Të dua ty,
Sido që të jetë – Të dua ty.

Do të ishte kënaqësi që përmes komenteve të na tregonit se cka mendoni për këto poezi.

Kenget e djepit, ninullat ose nina-nanat shprehin dashurine dhe deshirat e prinderve per femijt e tyre. Ato ne pergjithesi jane kenge te shkurtera, me te cilat nena ve ne gjume femine. Keto kenge, me gjithe se i gjejme si varjante mjaft te perhapura, shpesh jane improvizime qe nena i ben aty per aty.
Zakonisht keto kenge fillojne me fjalet: “nani-nani djalin/vajzen” ose “nina-nana” Ne disa kenge djepi, sidomos ne ato te jugut, gjejme dhe fjale te pashpjegueshme ose emra njerezish te cilet dallohen per ndonje karakteristike te vecante per kete ose ate gje. Ninullat jane monologe intim poetik, ku prinderit shprehin deshirat e tyre per femijet qe jane te lidhura me urtesine, dashurine, trimerine, shendetin, jeten e gjate etj.
Mjetet artistike, figurat letrare qe perdoren zakonisht jane krahasimi dhe personifikimi. Ninullat jane teper lirike. Nena e krahason vajzen me gonxhen e trendafilit, me lulen e sheges, me mollen kurse djalin me pellumbin, yllin. Shume i bukur eshte personifikimi i gjumit te cilin nena e paraqet is pellumb qe vjen dhe e merr femijen ne krahet e tij.

Nina-nina, more pllum
Flej se nana te don shum
T’i m’u rritsh-o nafaklum
Nafak lum-o djal i ri
Dielli ty gjithmonë me t’pri
Kur te rritesh mor zamak
Tash gzon nanen ne konak
Kur te rritesh djal im
Ti moj zemër do m’dalsh trim

Ninulle Kosovare

Nina ninë, nina nina!
E shkofsh jeten me shum t’mira
E dalsh n’bjeshka e n’rudina
E ninë ninë, ty t’pastë nana!
Nu’t'le nana pa tre mitana
T’i vnon nana dhent dhe dhite
Del rudinave pergjithdite
Tuj vikate dhe pushke tuj qite

Ninulle Tropojane

Nina nine, po t’perkunde nana
Nina nine, djepin me dushk
T’martofte nana me’ i qind krushq
Nina nine, djepin me sane
Ti u rritsh me babe e nane
Nina nine, djepin me ferra
Ti u rritsh me treqind shtjerra
Nina nine, nana ty
Ti u rritsh-o per Shqipni!

Kur në sulm hodhën turqit
Hordhitë e pambaruara,
Kështjellat e sintaksës
S’ i muar, që s’ i muar.

Në bedena poemash
Popullore mbetën
Kufoma divanesh e
Kufoma bejtesh.

Kur panë se gjuhës
S’ i hodhën dot prangat,
Lëshuan drejt saj
Gjithfarë merimangash.

Parashtesa e pjesëza
E lidhëza së prapthi
Të bukurën gjuhë
Ta bënin lesh arapi.
Në përçartje ta kthenin,
Në delir në jerm.
Shin vite të rënda,
Ishin shekuj plot helm.

Të të bënin ty, donin,
Shqipëri memece,
Por ja, erdhi Naimi,
Si yll mbi ty ecte.
Dorën e zbehtë
Mbi ballë të vuri,
Të të hiqëte zjarrllëkun
Prej të sëmuri.

Dhe vdisnin pjesëzat,
Thaheshin merimangat,
Ndriste si perlat
Poezia e madhe.

Kjo gjuhë, që provoi
Akrepët e shkretëtirës,
Ç’ do të thotë përçartje
E di, oh,e di mirë.

E di ç’ do të thotë
Kllapi, hermetizëm
Qoftë e ardhur nga Roma,
Qoftë e ardhur nga Parisi.

Kjo gjuhë martire,
Lehonë e përjetëshme,
Që lindi mes dhembjesh
Art të pavdekshëm